Wiersze

Zabroniono mi kochać
Pomyślałam
że mogę chociaż krzyczeć
Kolejna pomyłka
Uknuta
przez nieobliczalny bieg wydarzeń...

...A gdyby zły los
Nie pozwolił nam być razem
Upadłyby ideały
Zgubiłby się sens
Umarłaby wiara
I nadzieja na rozgrzeszenie...
Miłość stałaby się pustym słowem
Które nie łączy a dzieli...

Ukryta w obłokach marzeń
boję się spojrzeć w słońce
Uciekam w cień
i stamtąd obserwuję
jak ucieka czas
Pochylam się nad kartką
i próbuję uratować
wymykające się słowa
Pojedyncze wyrazy
które razem tworzą
nierealną całość
Zapisuję w pamięci
błękit twoich oczu
i tysiąc niewypowiedzianych słów
Notuję
promienie słońca
oświetlające twoją twarz
Zadaje głośno pytanie
odpowiada mi echo
przytula mnie cisza...

Uciekajcie
konie srebrnozłote
ociekające pocałunkami
Uciekajcie
noce gwiaździste
przesiąknięte pieszczotami
Uciekajcie
dni dobre
i te złe
Nie czekaliście na mnie
Poczekajcie!
Tylko zaplotę warkocze
To na nic
Słyszę jedynie
Stukot kopyt
oddalających się
naszych wspólnych chwil
I stało się
I nie wiem czy powinno się stać

Uwięziona wśród brudu
Codziennego życia
Wbrew woli oddana nienawiści
Uodporniona na samotność
Uzbrojona w obojętność
Ratuje mnie widok wschodzącego słońca
Ratuje mnie ciepły wiosenny deszcz
Ratuje mnie dziecięca naiwna nadzieja
Ratuje mnie każdy nowy wiersz...